ณ ที่แห่งนี้..
ที่ซึ่งครั้งหนึ่ง เป็นพื้นที่ที่ผมใช้เขียนถึงบะบิ่น
เขียนไว้ให้เธอได้อ่าน อ่านความรู้สึกของผม
แต่บัดนี้ไม่มีเธออีกแล้ว
ความรักของผม ทำให้เธอขมขื่น
และเธอไม่ต้องการมันอีกต่อไป

ผมเคยคิดอยู่เสมอว่า
บะบิ่นเป็นผู้หญิงที่รักผมมากที่สุด
และนั่นก็ทำให้ผมรักเธอมากที่สุดเช่นกัน

วันที่ 12 พ.ค. เป็นวันแรกที่ผมกำหนดนับถอยหลัง
อีก 2 ปีหลังจากวันนี้ ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมจะตาย

เป็นเรื่องโง่มากนะ
โง่มากที่คนเราผูกชีวิตตัวเองเอาไว้กับคนอีกคนหนึ่ง
เพราะเราไม่สามารถรู้ได้เลยว่า
เมื่อไรคนๆ นั้นจะเปลี่ยนไป

แล้วเมื่อคนๆ นั้นเปลี่ยนไป
จากไป ทิ้งให้เราอยู่กับที่
บอกเราว่า เบื่อเราแล้ว ไม่ได้คิดแบบเดิมอีกแล้ว...
ไม่มีความหวังใดๆ เหลืออยู่ให้เรา
ไม่มีในปัจจุบัน และในอนาคต
เราซึ่งได้ผูกติดกับเขาอย่างสนิทใจ จะทำอย่างไร

คนบางคนเลือกที่จะตาย
และผมก็เป็นคนแบบนั้น
เพราะชีวิตที่ไม่มีความสุข
จะมีความหมายอะไร

มีคนกล่าวว่า
เวลาจะช่วยรักษาใจ
ผมไม่ได้ใช้เวลา 2 ปีในการรรักษาใจหรอก
ผมจะใช้มันทำให้สิ่งที่ผมต้องทำ
ผมไม่ได้มีความหวังอะไร
ผมแค่มีความรับผิดชอบ
ผมต้องทำในสิ่งที่ผมต้องทำ

บะบิ่นคงไม่รู้หรอกว่า
ผมยังคงรักเธอเหมือนเดิม
และจะรักเธอตลอดไปจนตาย
ไม่ว่าเธอจะทำยังไง
ไม่ว่าเธอจะหลอกผม
หรือทำให้ผมเสียใจมากขนาดไหน

ชีวิตจะดำเนินต่อไปสั้นๆ
เวลาได้นำพาพวกเรามาพบกัน
และเวลาจะนำพาเราไป